Specijalna antiteroristička jedinica (SAJ) formirana je 1978. u okviru Sekretarijata unutrašnjih poslova Srbije. Danas egzistira kao samostalna u okviru Resora javne bezbednosti MUP-a Srbije za poslove i zadatke koji se odnose na zaštitu bezbednosti Republike i njenih građana. Ova jedinica angažuje se u situacijama kada “obična” policija nije u stanju da reši: situacije s taocima u gradskim zonama, otmice vazduhoplova, u borbi protiv organizovanog kriminala i slično.
Komandosi SAJ-a podeljeni su u sve borbene grupe: najiskusniji čine “A” tim, koji prvi stupa u borbu. NJima daje podršku “B” tim, a vremenom oni koji se dokažu prelaze u prvu postavu.
Svaki SAJ-ovac nosi crni kombinezon, čizme marke “magnum”, rukavice s ojačanjima, zaštitne naočare, fantomku. Na zadatke kreću blindiranim landroverima i helikopterima Bel 212. Naoružani su pištoljima ČZ-75, “češka zbrojovka” kao i neizbežnim “heklerima” raznih varijanti. Za snajperska dejstva koriste puške G3 i G33, kao i “Zastavine” M-93. Baza SAJ-a je u Batajnici.
Specijalna antiteroristička jedinica je nastala u vreme razvoja savremenog terorizma sedamdesetih godina XX veka. To je vreme kada su Evropom harale terorističke grupa tipa Bader-Majnhof, IRA, ETA, Crvene brigade i slične, uglavnom ponikle iz nasleđa marksističke ideološke indoktrinacije. Svakako, prelomni trenuci i vrhunac evropskog terorizma su tzv.”Minhenski masakr” i otmica bivšeg italijanskog premijera i ministra Alda Mora. Tada je čitav niz zapadnoevropskih zemalja osnivao jedinice, koje su u osnovi imale antiterorističku obuku i dejstvo, gde je kruna obuke rešavanje tzv. “talačka kriza” , znači oružno rešavanje problema i situacija gde otmičari, pod pretnjom oružja, drže zatočene taoce.
Odlučilo se da na dan uoči sv. Nikole, 5/18. decembra kada se slavi sv. Sava Osvećeni, formira se specijalizovana jedinica takve vrste pri IX stanici milicije OUP Novi Beograd, GSUP-a grada Beograda. Jedinica je formirana pod nazivom “Jedinica za antiteroristička dejstva” RSUP Srbije, sa izvesnim g. Milošem Bujenovićem na čelu. Naravno, ti koji su tada odlučili da se formira jedinica, nisu imali pojma ko je sv. Sava Osvećeni ili sv. Nikola. Iako se dosta promenilo u odnosu naših snaga bezbednosti prema veri i tradiciji malo je verovatno da i sada neko to u jedinici zna.
Značajni trenutak za SAJ kao jedinicu, jeste godina 83. XX v. kada se njenoj komandi pridružuje gospodin mr Radovan Stojičić-Badža, inače vrlo dobar džudista. Badža uskoro dolazi na čelo jedinice, i jedinica dobija na elanu i borbenoj sposobnosti. Jedinica se dislocira na Aerodorom Beograd, i uskoro ljudi koji rade na aerodromu, i živalj koji je nastanjen oko aerodroma, sve više spominje neke specijalce. Dva imena se najviše spominju, to su Badža i Nenad Batočanin, koji je dugo vreme bio telohranitelj Slobodana Miloševića. On je bio uzoran radnik i sportista, život je završio nesrećno, pao je kao “žrtva klana smrti”, na čijem čelu su se nalazili Dušan Spasojević i Mile Luković, u narodu poznatiji kao Duća & Kum. Na žalost svi malopre spomenuti nisu više živi, a kako su vezani za ovu temu videćemo.
Početkom 1991. godine menja se predhodni nazi u “Jedinica za specijalna dejstva”, a na njenom čelu se i dalje nalazi Badža. Još dva imena prate Badžu a to su inspektori Živorad Trajković i Miodrag Tepavčević, oni su bili njegovi zamenici. Početkom juna 1992. godine formira se Komanda SAJ koja je imala tri podružnice. Na čelu beogradske nalazio se Zoran Simović (o njemu ćemo kasnije) a na čelu novosadske Branko Ćurčić, kao i prištinski SAJ gde je prvobitno na čelu bio neki Albanac, koga je 1998. godine zamenio Radoslav Stalević. Inače da kažemo da je komadant prištinskog SAJ, Šiptar po imenu Nuredin Ibiši, je „prešao“ u OVK i da se pokazao kao „sposoban kadar“.
Prvog dana 1994 godine su dobili jedinstveni naziv SAJ, i trajno su stacionirani u jednoj bazi, malo van Batajnice. I dalje su zadržali istu podelu, do poslednjeg dana 1999. godine, kada je struktura jedinice postala jedinstvena i na čelu SAJ se obreo Živorad Trajković, inače vrlo sposoban komadant. Pukovnik Živorad Trajković je ostao na čelu SAJ do početka 2002. godine, kada je naredbom tadašnjeg ministra unutrašnjih poslova, nesrećnog Dušana Mihailovića premešten na mesto pomoćnika direktora Instituta bezbednosti. Njegovoj smeni je sva je prilika predhodila jedna nesreća u lovu, negde u Vojvodini, kada je nastradao jedan pripadnik SAJ. U toj nesreći je čini se imao udela i pukovnik Trajković koji je zato morao da ode. I tako se genijalni Brka (D.M.) odrekao jednog sposobnog saradnika. voljenog od strane ljudsva SAJ. Njega je nasledio major Milovan Glišović koji nije bio popularan kao njegov prethodnik. Pomoćnik mu je bio zastavnik Mojsilović a zamenik major Vulević, trenutni komadant SAJ, inače izuzetno sposoban kadar. Glišović je iz nepoznatih razloga smenjen u 2005. godini.
Obuka i naoružanje
Obuka je tesno povezana sa unutrašnjom ogranizacionom šemom jedinice. Ranije su bili podeljeni na tri dela, sa centralama u tri grada čija smo imena već spomenuli: Beograd, Novi Sad i Priština. Sastav beogradskog SAJ je bio najobučeniji, nije „zaostajao“ ni Novi Sad, a o prištinskom ćemo prozboriti nešto docnije. Sva tri centra su imala po dva voda, s a klasičnom podelom komandi.
U sastav ljudstva ulazili su specijalci koji su sačinjavali timove za intervenciju, stručnjake za eksploziv i hemiju, tehničku službu vozače, deo jedinice je vršio obuku pasa, i na kraju i ronilačku sekciju. Ljude koji vrše dresuru službenih pasa su izuzetno stručni i sposobni. Nakon formiranja jedinstvenog SAJ, jedinica se deli na timove A,B,C. Prvi tim je tzv. Upadni tim, udarna pesnica jedinice, njega sačinjavaju najelitniji pripadnici, i oni prvi dolaze u „kontakt“ sa teroristima i sl. Njima za vrat dišu pripadnici tima B, to je tim za podršku koji prvom timu obezbeđuje sigurno zaleđe, čineći ga praktično neranjivim. Između timova A i B prostire se „polupropustljiva membrana“, koja se može prevazići samo posle velikog dokazivanja. To se može blagotvorno preliti na održavanje spartanskog duha u jedinici, čime se zadržava oštrina do koje je stalo svakoj specijalnoj jedinici na svetu. Tim C je sačinjen od ostatka, a to su tehnička ekipa, deo za obuku pasa i sl.
Što se tiče obuke, tu se SAJ ugleda na američki ekvivalent, kolege iz SWAT (Spetial Weapons and Tactics). Prvi deo obuke je opšti, i traje godinu dana. Posle toga se prelazi na specijalističke obuke gde se razrađuje ono sa čime su se upoznali u osnovi. Specijalac nije toliko onaj koji hrabro uleće u „nemoguće misije“ koliko onaj koji je prošao specijalističku obuku i predstavlja specijalistu za jedan segment u borbenom i operativnom delovanju.
Specijalistička obuka podrazumeva bukvalno sve. Tu se pripadnici SAJ upoznavaju sa oružjem, eksplozivnim i hemijskim sredstvima, snajperskim umećima, upadima u stanove, vozove, autobuse i avione, do u nedogled se razrađuju talačke situacije sa kojima se u realnosti mogu sresti, treniraju se borilačke veštine, prevashodno džudo tehnike, vežba se preciznost i rukovanje s oružjem i dr. Obuka je vrlo sadržajna, i tek posle 3 godine specijalac postaje sposoban da deluje samostalno u okviru jedinice, i to na početku samo u svojstvu posmatrača.
Od naoružanja, imaju se sve vrste automata N&K, sačmarice SPAS 12, domaće snajpere M76 i M91, zatim finske SAKO TRG 22 i 42, PM SAW Ultimax100, imaju namodernije borbene prsluke, štitnike, kacige od čvrstih materijala za bliske borbe, lično naoružanje čine pištolji cal. 9mm Para, Walther P-88, CZ 99, Glock, revolveri Ruger. 357...
Autor: "Vladimir Popović: Specijalna antiteroristička jedinica"
Izvor:
http://www.63padobranska.co.yu/d/vie...e90038dc52f21c
[ceo tekst mozete naci na datom linku]
Saj
jbg.. Inace, ko zna sta ce biti za 3-4 god, kad ja budem isao na kurs za Zandara.. Verovatno je to sad trenutno takvo stanje da je puna Zandarmerija.. A i za to vreme ce biti nadam se placena vojska, (tako pricaju bar).. Tako da cu imati vise opcija.. 
Linearni način
