Vulekovic

Izvor informacija Wikipedia
Napoleon I Bonaparta (15. avgust 1769 — 5. maj 1821) je bio general u Francuskoj revoluciji i kao vođa bio je prvi konzul Francuske Republike od 11. novembra 1799. do 18. maja 1804. i car Francuske i kralj Italije od 18. maja 1804. do 6. aprila 1814. i onda ponovo na kratko od 20. marta do 22. juna 1815.

Već kao mlad, Napoleon je bio učesnik Francuske revolucije kao komandant artiljerije gde je vodio uspešne bitke protiv pobunjenog Tulona, te tom prilikom postao brigadni general, a sledeće godine čak i komandant artiljerije u Parizu. Već 1796. godine Napoleon je imenovan za glavnog zapovednika vojske koja se spremala za pohod na Italiju. Posle nekoliko sjajnih pobeda protiv Austrijanaca na području Italije, Napoleon Austrijance prisiljava na potpisivanje mira pomoću kojeg je Francuska dobila deo Belgije pod uslovom odricanja Lombardije. U nameri da svom najvećem konkurentu, Engleskoj zada težak udarac i preseče privrednu komunikaciju sa Indijom, Napoleon je 1798. godine preduzeo pohod protiv Egipta, ali je Francuzima tada nanesen težak poraz kod Abukira. Nakon toga Napoleon nije imao vremena za "popravni ispit" već se morao vratiti u Francusku da bi smirio društvene nemire. U opasnosti od nastavka širenja pobune, građanska klasa podržala je Napoleona i njegove planove. Uz njihovu podršku, Napoleon je 1799. godine izvršio državni udar i na osnovu novog Ustava on je kao prvi konzul postao gospodar Francuske u kojoj je buržoazija osigurala svoj vladajući položaj. 1802. godine, Napoleon se proglašava doživotnim konzulom, a 1804. godine i za Cara Francuske.

Njegova vladavina obeležena je stalnim ratovima. U periodu između 1799. do 1805. godine, Napoleon je vodio uspešne ratove protiv Austrije. Nakon poraza u Italiji, koji se završio njegovim osvajanja Lombardije, Austrija je ponovo doživela poraz kod Austerlica 1805. godine. Zahvaljujući toj pobedi, Napoleon je Francuskoj pripojio Veneciju, Istru, Dalmaciju, te naredio Italijanima da ga priznaju za kralja Italije. Zatim se Austrija morala odreći i nemačkih provincija, od kojih je Napoleon formirao Rajnski savez. Pobedom nad Pruskom 1807. godine, Napoleon je stvorio Vestfalsku kraljevinu, a od poljskih delova Pruske Varšavsko vojvodstvo. Sa svojim najvećim konkurentom, Engleskom, Napoleon je imao manje sreće. Posle poraza u Egiptu, Napoleonova flota bila je poražena i u bici kod Trafalgara. Shvativši da sa Engleskom nije lako ratovati, Napoleon objavljuje Dekret o kontinentalnoj blokadi kojom je Engleskoj zatvorio evropsko tržište. U strahu od mogućeg tajnog trgovanja Engleske sa Španijom ili Portugalijom, Napoleon osvaja i te dve zemlje. Do 1812. godine, Napoleon je bio na vrhuncu svoje moći. Skoro čitava Evropa bila je pod njegovom vlašću. Među narodom se javljaju bune, dok je Engleska i dalje bila industrijska velesila. Kada je shvatio da je Rusija trgovala sa Engleskom, Napoleon odlučuje da protiv nje preduzme vojni pohod. Ogromna Napoleonova vojska, sa čak 700000 vojnika u junu 1812. godine kreće prema teritoriji Rusije. Presudna i kobna bitka za Napoleona odigrala se u selu Borodino, nedaleko od Moskve. Mećutim, hladna i surova ruska klima na koju Evropljani nisu bili navikli dovela je do konačnog sloma velikog francuskog vojskovođe. Iz Rusije se vratilo manje od 10000 vojnika. Njegov poraz u Rusiji naveo je Prusku, Austriju, Englesku, Rusiju i Švedsku da stvore koaliciju koja je dovela do konačnog sloma Napoleona u Bici naroda kraj Lajpciga. Abdicirao 11. aprila 1814. u dvorcu Fontenblo u korist svog maloletnog sina. Uz teške napore, Napoleon se još jednom uspeo vratiti na vlast, 20. marta 1815, ali je u bici kod Vaterloa definitivno potučen, 18. juna 1815, nakon čega je abdicirao drugi put i proteran na ostrvo Sv. Jelena gde je umro, najverovatnije od raka želuca, mada je moguće i da je bio otrovan, 5. maja 1821.


IZVOR: Wikipedia

__________________
I posle svega ja te cekam al me ubija kad kazes da ima vremena