Evo jedne pjesme koju sam skoro napisao u trenucima nostalgije.
U tudini
Zivim zivot svoj
cesto tmuran
ponekad srecan.
Dan za danom
prolaze sedmice,
mjeseci, godine.
U stvari zivot prolazi to
Blijede sjecanja na grad rodni
na druga il' djevojku neku
na rijeku il' aleju cvijetnu
U stvari blijedi mladost cedna.
Samo ponekad
kad srce nostalgijom zatreperi
otvaram izblijedjeli album
i listam prasnjavih fotografija listove
u polumraku sobe
toplotom kamina obasjan.
Listove okrecem i gledam,
smijenjuju se slike
kao da su zive
Sa jedne slike
tople i sjetne
oci majcine gledaju u me'
Zapitah ih tad tiho
"Zasluzih li tvoju ljubav majko?"
"Jesi sine."
iz daljine njen galas cujem
ali taj glas nikada
cedo svoje optuziti nece.
Prenuh se cim ugledah
da sa slike iste
pogled oca mog me dotace.
Upitah ga bojazljivo, tiho
"Iznevjerih li ti snove oce?"
A glas njegov do srca mi dode
"Nisi sine."
Znam to samo iz njega
ocinska ljubav zbori.
Zaklopih album na koji
suza jedna kanu
i zapitah samoga sebe
"Zasto u tudinu dodoh?"
Ne bi nikog
odgovor da mi da.
. .Vuk
|